Możliwość odroczenia obowiązku zapłaty części należności ustalonej przez sąd przewiduje wprost art. 320 kodeksu postępowania cywilnego. Stanowi on, że W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie, a w sprawach o wydanie nieruchomości lub o opróżnienie pomieszczenia SN odpowie, czy jest zbyt restrykcyjna wykładnia przepisów o uzasadnieniach wyroków. Złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku z niewielkim czasowym wyprzedzeniem, czyli w granicach daty kalendarzowej ogłoszenia wyroku, a nie „na zapas”, stanowi raczej wyraz dbałości o swoje interesy procesowe i zapobiegliwości, a nie świadczy o Co do zasady, organem prowadzącym postępowanie sądowe w sprawach przeciwko ZUS jest sąd okręgowy. Postępowanie sądowe w sprawach przeciwko ZUS w przeważającej większości toczy się przed sądem okręgowym, który rozpoznaje sprawę jako tzw. sąd I instancji. Wyjątkowo sądem I instancji może być sąd rejonowy. Sądy różnie podchodzą do kwestii doręczania pism procesowych, a konkretnie orzeczeń przez portal informacyjny sądów. W części - przykładem są sądy krakowskie - zarządzono by sędziowie korzystali na razie z drogi tradycyjnej, z kolei w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu rozszerzono katalog pism doręczanych przez portal. Prawnicy uważają jednak, że potrzebna jest interwencja . Co to znaczy, że wyrok jest prawomocny? Czy po uzyskaniu satysfakcjonującego nas wyroku sądowego możemy od razu skutecznie domagać się wykonania zasądzonego działania? Kiedy wyrok staje się prawomocny i jakie są tego skutki? Poniżej odpowiadamy na najważniejszy kilka o prawomocności orzeczeńOrzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Innymi słowy można powiedzieć, że z uzyskaniem przez orzeczenie prawomocności mamy do czynienia, gdy: 1) od orzeczenia w ogóle nie przysługuje żaden środek odwoławczy – wówczas staje się ono prawomocne od razu z chwilą jego wydania,2) upłynął termin do wniesienia środka zaskarżenia, czyli strona uchybiła terminowi do wniesienia środka zaskarżenia lub nie wniosła go w ogóle – wówczas orzeczenie staje się prawomocne po upływie tego terminu, 3) skorzystano ze środka zaskarżenia, a sąd wyższej instancji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie lub jedynie je zmienił – wówczas orzeczenie staje się prawomocne z chwilą wydania orzeczenia sądu wyższej instancji. Dla momentu uprawomocnienia orzeczenia bez znaczenia jest możliwość skorzystania przez stronę postępowania z nadzwyczajnych środków zaskarżenia, jakimi są np. skarga kasacyjna czy skarga o wznowienie postępowania. Należy również pamiętać, że jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że sąd drugiej instancji może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części. Skutki prawomocnego orzeczenia Pozytywnym skutkiem prawomocnego orzeczenia jest to, że nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Z kolei negatywny skutek prawomocności polega na tym, że prawomocne orzeczenie sądu korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), co oznacza niedopuszczalność prowadzenia drugiego procesu co do tego samego roszczenia, o którym orzeczono prawomocnie, pod rygorem nieważności postępowania. Aby ustalić, czy mamy do czynienia z tą sama sprawą, czy inną, należy sięgnąć przede wszystkim do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku. Tożsamość stron zachodzi wówczas, gdy strony występują w tych samych rolach procesowych (powoda i pozwanego) lub w rolach odwrotnych (osoba, która była w poprzednim procesie powodem jest pozwanym, zaś osoba która była pozwanym – powodem). Wyrok i co dalej? Czekając na uprawomocnienie się wyroku można starać się dowiadywać w sekretariacie sądu, czy nasz przeciwnik procesowy złożył wniosek o uzasadnienie wyroku albo przysługujący mu środek zaskarżenia lub też czy środek ten został skutecznie wniesiony. Kiedy uzyskamy informację, że przeciwnik drogę odwoławczą wyczerpał, możemy wystąpić o stwierdzenie prawomocności wyroku lub też z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności. W zakresie stwierdzenia prawomocności wyroku należy wskazać, że uzyskanie tego stwierdzenia aktualizuje się zwłaszcza w tych przypadkach, gdy orzeczenie nie będzie wykonywane w drodze egzekucji (np. został wydany wyrok w sprawie o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa). Z kolei, gdy wyrok może zostać wykonany w drodze egzekucji, wówczas podstawą do jej wszczęcia będzie prawomocne orzeczenie sądu zaopatrzone w klauzulę wykonalności w postępowaniu sądowym zwanym postępowaniem klauzulowym..Całość problematyki prawomocności orzeczeń należy do spornych w nauce procesu cywilnego. Warto jednak znać podstawowe zasady związane z uprawomocnianiem się wyroków sądowych – nie tylko z uwagi na skuteczność domagania się wykonania działań zasądzonych satysfakcjonującym wyrokiem, ale również z uwagi na możliwość skorzystania z drogi odwoławczej, gdy wyrok jest dla nas niekorzystny. W sprawach o wykroczenia, sprawach karnych i karno - skarbowych sąd może wydać bez rozprawy wyrok nakazowy. Oskarżony może się od takiego wyroku odwołać, ale ma na to tylko siedem dni. W tym celu trzeba złożyć sprzeciw od wyroku. Wyjaśniamy, jak to zrobić. Wyrok nakazowy - w jakich sprawach? W wielu sprawach o wykroczenia, karnych i karno - skarbowych sąd może wydać bez rozprawy, bez obecności oskarżonego (obwinionego) wyrok nakazowy. Dotyczy to spraw, w których można orzec grzywnę lub ograniczenie wolności. Są często wydawane np. w sprawach o wykroczenia drogowe, gdy kierowca nie przyjął mandatu i sprawa trafiła do sądu. Wyrok nakazowy po jego wydaniu jest doręczany oskarżonemu. Ten może się z nim zgodzić lub nie. Jeśli oskarżony się z wyrokiem nie zgadza, musi złożyć sprzeciw od wyroku nakazowego. Jeśli nie złoży sprzeciwu, to wyrok się uprawomocni. Wyrok nakazowy można więc potraktować jak “propozycje kary” wysłaną przez sąd, która w razie braku reakcji oskarżonego (obwinionego) stanie się wiążąca. Doręczenie wyroku nakazowego Po wydaniu wyroku nakazowego, sąd wysyła go zarówno oskarżycielowi, jaki oskarżonemu. Oskarżony otrzymuje wyrok nakazowy wraz z odpisem aktu oskarżenia. Dzięki temu oskarżony może przeczytać, o co został oskarżony i za co sąd wydał przeciw niemu wyrok nakazowy. W tej samej kopercie powinno znajdować się pouczenie o prawie wniesienia sprzeciwu, sposobie jego wniesienia, terminie, w jakim należy to zrobić oraz skutkach niewniesienia sprzeciwu. Dzień, w którym odebrano wyrok nakazowy jest istotny, bo od doręczenia liczy się 7-dniowy termin na zaskarżenie wyroku nakazowego (złożenie sprzeciwu). Dobrą praktyką jest niewyrzucanie koperty, w której wyrok doręczono, zszycie jej z wyrokiem i dodatkowo napisanie na niej daty odbioru pisma. Pozwoli to zapobiec pomyłkom przy obliczaniu terminów i zdawaniu się na pamięć co do dnia, w którym wyrok odebrano. Termin na sprzeciw od wyroku nakazowego Na zaskarżenie wyroku nakazowego jest niewiele czasu. Trzeba to zrobić w terminie 7 dni od doręczenia wyroku. Jeśli sprzeciw zostanie złożony po terminie, to prezes sądu odmówi jego przyjęcia. 7 dni od doręczenia wyroku - termin na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego Jak liczyć termin na wniesienie sprzeciwu? Zasady są następujące: dnia, w którym odebrano wyrok nakazowy, nie uwzględnia się; pierwszym dniem terminu jest dzień następujący po dniu odebrania wyroku nakazowego; jeśli ostatni dzień terminu wypada w sobotę, niedzielę lub dzień ustawowo wolny od pracy - to termin upływa kolejnego dnia niebędącego sobotą, niedzielą ani dniem ustawowo wolnym od pracy; jeśli sobota, niedziela lub dzień ustawowo wolny od pracy wypada w środku terminu - należy je uwzględnić (nie można tych dni pominąć w obliczeniach); wystarczy w ostatnim dniu terminu wysłać sprzeciw do sądu za pośrednictwem Poczty Polskiej - termin zostanie wtedy zachowany, decyduje data wysłania, a nie dostarczenia sprzeciwu do sądu. Przykład 1. Jan Nowak odebrał 25 października (czwartek) wyrok nakazowy. Ma siedem dni na złożenie sprzeciwu. Pierwszym dniem terminu będzie piątek, 26 października, drugim - sobota 26 października itd. Ostatni dzień terminu przypada na czwartek, 1 listopada. Jest to jednak dzień ustawowo wolny od pracy. W związku z tym , ostatni dzień terminu ulega przesunięciu na piątek, 2 listopada. Tego dnia można jeszcze złożyć w sądzie sprzeciw lub wysłać go do sądu za pośrednictwem Poczty Polskiej. Upływ terminu na wniesienie sprzeciwu Może się zdarzyć, że upłynie 7-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego. Co wtedy? Kodeks postępowania karnego pozwala na złożenie wniosku o przywrócenie terminu zawitego (art. 126 Trzeba pamiętać o tym, że sąd przywróci termin tylko wtedy, jeśli: niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony; wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwia dotrzymanie terminu; wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu należy złożyć sprzeciw od wyroku nakazowego Skutki złożenia sprzeciwu od wyroku nakazowego Jakie są skutki wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego? W razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc. Sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych, a więc trafi na rozprawę. Sąd nie może drugi raz wydać w tej samej sprawie wyroku nakazowego, musi ją rozstrzygnąć na ogólnych zasadach. Sędzia, który wydał zaskarżony wyrok nakazowy nie będzie dalej prowadzić sprawy. Trafi ona do innego sędziego. Skutki niezaskarżenia wyroku nakazowego Jeśli wyrok nakazowy nie zostanie zaskarżony w terminie 7 dni od jego doręczenia, to wyrok stanie się prawomocny. Nie będzie go już można zaskarżyć. Jeśli w wyroku orzeczono obowiązek zapłaty grzywny - trzeba będzie ją uiścić, w przeciwnym razie zostanie ona przymusowo ściągnięta. Podobny skutek wywoła cofnięcie złożonego sprzeciwu od wyroku nakazowego. Sprzeciw można cofnąć do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej. Sprzeciw od wyroku nakazowego - co powinien zawierać? Prawo do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego mają: oskarżony, oskarżyciel. Sprzeciw od wyroku nakazowego powinien zostać sporządzony na piśmie. Sprzeciw jest mocno odformalizowany: wystarczy, że wynika z niego, że osoba wnosząca sprzeciw nie zgadza się z wyrokiem; nie musi zawierać uzasadnienia; nie musi zawierać żadnych zarzutów. Zielona Góra, r. Jan Nowak ul. Przykładowa 1 11-111 Zielona Góra Sąd Rejonowy w Zielonej Górze II Wydział Karny Sygn. akt IIK 0000/18 Sprzeciw od wyroku nakazowego Wnoszę sprzeciw od wyroku nakazowego z dnia r. wydanego przez Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w sprawie o sygn. akt II K 0000/18 przeciw oskarżonemu Janowi Nowakowi. Jan Nowak /podpis/ Wyrok nakazowy przeciwko kilku osobom Możliwa jest sytuacja, w której jeden wyrok nakazowy został wydany przeciw kilku osobom. W takiej sytuacji każdy oskarżony może wnieść sprzeciw. Co ważne, wyrok nakazowy traci moc tylko wobec tego oskarżonego, który wniósł sprzeciw. Przykład 2. Sąd wydał wyrok nakazowy przeciwko Marii Nowak i Janowi Nowakowi. Doręczył go Marii Nowak i Janowi Nowakowi. Maria Nowak nie złożyła sprzeciwu od wyroku nakazowego, by myślała, że wystarczy, że zrobi to Jan Nowak. Jan Nowak złożył sprzeciw. Wyrok nakazowy straci moc tylko wobec Jana Nowaka i sprawa przeciwko niemu trafi na rozprawę. Wobec Marii Nowak wyrok stanie się prawomocny, bo Maria Nowak nie zaskarżyła wyroku. W postępowaniu karnym regułą jest to, że wyroki w sprawach karnych zapadają po przeprowadzeniu rozprawy. Zasada ta dotyczy zarówno procedowania sądu w pierwszej jak i w drugiej instancji. Wyjątkiem od wskazanej zasady jest sytuacja wydawania przez sąd wyroków na posiedzeniu. Sytuacje, w których sąd może wyrokować na posiedzeniu można przedstawić z podziałem na etap procesu w jakim to następuje. Wyroku na posiedzeniu wydawane w pierwszej instancjiSytuacja wyrokowania przez sąd pierwszej instancji na posiedzeniu wystąpi w trzech przypadkach: przy wydawaniu wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne (art. 339 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania karnego), sąd rozpatruje wniosek o warunkowe umorzenie postępowania w dwóch sytuacjach: po pierwsze – kiedy taki wniosek złoży prokurator po zakończeniu postępowania przygotowawczego (zastępuje on akt oskarżenia), a po drugie w sytuacji, w której nawet gdy prokurator złożył akt oskarżenia, ale zdaniem prezesa sądu istnieje możliwość takiego zakończenia postępowania sądowego. Przesłanki wydania wyroku warunkowo umarzającego określa art. 66 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu mogą wziąć udział strony, a jest to dla nich obligatoryjne gdy tak zarządzi prezes sądu; przy wydaniu wyroku uwzględniającego złożony w akcie oskarżenia wniosek o skazanie oskarżonego bez przeprowadzania rozprawy w trybie art. 335 Kodeksu postępowania karnego (art. 339 § 1 pkt. 2), wniosek o skazanie bez rozprawy jest załącznikiem do aktu oskarżenia wnoszonego przez prokuratora. Zawiera on wniosek o wydanie wobec oskarżonego kary uzgodnionej wcześniej z oskarżonym (jest to tzw. porozumienie karno - procesowe); przy wydaniu wyroku nakazowego (art. 339 § 3 Kodeksu postępowania karnego), wyrok nakazowy wydawany jest w tzw. postępowaniu nakazowym, które jest odmianą szczególnego trybu procesu karnego. Wydawany jest przy spełnieniu szeregu warunków określonych w Kodeksu postępowania karnego, z których najistotniejszym jest brak wątpliwości co do winy i sprawstwa oskarżonego. Wyrok nakazowy jest jedynie propozycją kary (coś jak propozycja przyjęcia mandatu), można odmówić przyjęcia tej kary poprzez złożenie tzw. sprzeciwu do sądu w terminie 7 dni od doręczenia stronie wyroku. Sprzeciw nie musi zawierać uzasadnienia decyzji oskarżonego ani zarzutów wobec portal: Wyrok wydawany na posiedzeniu przez sąd drugiej instancji Rozpatrywanie sprawy przez sąd odwoławczy ma miejsce wówczas gdy jedna ze stron procesu nie zgadza się z wyrokiem sądu pierwszej instancji i wnosi od niego apelację. Sąd drugiej instancji proceduje dopiero wówczas gdy stwierdzi formalną prawidłowość tej apelacji (tj. zbada czy wniósł ją uprawniony podmiot, czy uczynił to w terminie oraz czy apelacja spełnia wymogi pisma procesowego).Po zapoznaniu się z apelacją strony sąd drugiej instancji może skierować sprawę na posiedzenie i wydać wyrok uchylający zaskarżone orzeczenie oraz przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia z urzędu w sytuacji, w której stwierdzi zaistnienie tzw. bezwzględnej przesłanki odwoławczej wskazanej w art. 439 Kodeksu postępowania karnego. Przepis ten ustanawia przesłanki, które zawsze powodują konieczność uchylenia danego wyroku i są badane przez sądy z Wymierzanie kar Wyrok wydawany na posiedzeniu przy rozpoznawaniu nadzwyczajnych środków odwoławczychWskazana sytuacja (wydania wyroku na posiedzeniu) może mieć miejsce zarówno w odniesieniu do rozpatrywania przez Sąd Najwyższy kasacji, jak i w sytuacji rozpoznawania przez odpowiedni sąd wniosku strony o wznowienie kasacji strony na posiedzeniu może mieć (zgodnie z treścią przepisów Kodeksu postępowania karnego) miejsce w trzech sytuacjach: gdy Sąd Najwyższy uwzględnia kasację w całości wobec jej oczywistej zasadności, gdy Sąd Najwyższy oddala kasację z uwagi na jej oczywistą bezzasadność, gdy ustawa stanowi, że sąd proceduje na odniesieniu do sytuacji rozpoznawania wniosku o wznowienie postępowania należy wskazać, iż sąd zawsze proceduje na posiedzeniu w składzie sądu może zapaść tylko w przypadku uwzględnia takiego wniosku i może przyjąć następujące formy: wyroku uchylającego prawomocny wyrok i przekazującego sprawę właściwemu sądowi do rozpoznania, wyroku uchylającego prawomocny wyrok i uniewinniający skazanego (w sytuacji uznania, że miało miejsce oczywiście niesłuszne skazanie), wyroku uchylającego prawomocny wyrok i umarzający postępowanie karne w również serwis: Sprawy karne Opisz nam swój problem i wyślij zapytanie. Nie wolno publikować w prasie wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, jak również wizerunku i innych danych osobowych świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, chyba że osoby te wyrażą na to zgodę. Ujawnienie w prasie wizerunku osób, przeciwko którym toczy się postępowanie, jest zatem zakazane. Zabronione jest również wypowiadanie w prasie opinii co do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym przed wydaniem orzeczenia w I instancji. 1. Wizerunek jako dobro osobiste i dane osobowe 2. Ujawnianie w prasie wizerunku i innych danych osobowych 3. Ferowanie wyroków 4. Opinie co do rozstrzygnięcia 5. Ujawnienie w prasie wizerunku –dziennikarzu, uważaj, co piszesz! Wizerunek jako dobro osobiste i dane osoboweWizerunek to jedno z dóbr osobistych wymienionych wprost w treści art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.). Generalny zakaz jego naruszania wynika zatem w pierwszej kolejności z kodeksu cywilnego, zawierającego podstawowe regulacje w tym zakresie. Ochronę wzmacniają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1914) – art. 81 tej ustawy przewidujący zakaz rozpowszechniania wizerunku osoby portretowanej bez jej Najwyższy w wyroku z 20 maja 2004 r. (sygn. II CK 330/03) podkreślił, że wizerunek poza dostrzegalnymi dla otoczenia cechami fizycznymi, tworzącymi wygląd danej jednostki i pozwalającymi – jak się określa – na jej identyfikację wśród innych ludzi, może obejmować dodatkowe utrwalone elementy związane z wykonywanym zawodem, jak charakteryzacja, ubiór, sposób poruszania się i kontaktowania z oznacza więc obraz fizyczny człowieka, jako przedstawienie jego postaci, a zwłaszcza twarzy. W rozumieniu przenośnym może odnosić się także do takich cech człowieka, których ujawnienie umożliwia jego identyfikację. Warto też zauważyć, że wizerunek uznaje się za kategorię należącą do danych z art. 13 ust. 2 prawa prasowego zabronione jest ujawnianie w prasie wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe. Nie można również publikować wizerunku innych danych osobowych świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, chyba że osoby te wyrażą na to zgodę. Definiując pojęcie danych osobowych, w doktrynie wskazuje się na to, że są to wszelkie informacje pozwalające na identyfikację osoby, w tym informacje o imieniu i nazwisku, dacie i miejscu urodzenia, miejscu zamieszkania. Są one na tyle charakterystyczne, że wyróżniają ją spośród innych Najwyższy w wyroku z 18 marca 2008 r. (sygn. IV CSK 474/07) zauważył, że zakaz publikacji danych osobowych osoby, przeciwko której toczy się postępowanie karne, ma zapobiec jej indywidualizacji. Z tego względu pod tym pojęciem należy rozumieć wszystkie informacje pozwalające na identyfikację chronionej przez ten przepis (art. 13 prawa prasowego) osoby w określonym środowisku, w tym także pełnioną funkcję lub zajmowane stanowisko. Jednak właściwy prokurator lub sąd może zezwolić, ze względu na ważny interes społeczny, na ujawnienie wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe (art. 13 ust. 3 prawa prasowego).Przeczytaj również: Satyra w publikacji prasowejFerowanie wyrokówZgodnie z art. 13 ust. 1 prawa prasowego zakazane jest również wypowiadanie w prasie opinii co do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym przed wydaniem orzeczenia w I instancji. Przepis ten zabezpiecza zarówno sądy przed silnym oddziaływaniem prasy na przebieg postępowania, jak i oskarżonego przed przedwczesnym osądzeniem oraz opinię publiczną przed wprowadzeniem w Najwyższy w wyroku z 2 kwietnia 2004 r. (sygn. III CK 463/02) stwierdził, że przedmiotem ochrony wynikającej z art. 13 ust. 1 prawa prasowego nie są dobra osobiste podejrzanego czy oskarżonego, które znajdują dostateczną ochronę w przepisach kodeksu cywilnego, ale dobro wymiaru sprawiedliwości, wyrażające się w tym, że sąd orzekający powinien być wolny od wszelkiego nacisku, również Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 29 sierpnia 1997 r. (sygn. 83/1996/702/894, sprawa Worm p. Austrii) uznał wskazane cele za istotne dla powagi i bezstronności władzy sądowej. Trybunał wyraził niepokój, że opinia publiczna stopniowo przyzwyczajana do osądzania przez media może po długim czasie utracić przekonanie, iż sąd jest właściwym miejscem do decydowania w sprawach karnych o winie lub niewinności. Pojawiają się jednak głosy sprzeciwiające się przyjęciu, iż jednym z ratio legis tego przepisu jest ochrona wymiaru sprawiedliwości przed co do rozstrzygnięciaPrzedmiotem zakazu ferowania wyroków jest wypowiadanie w prasie opinii co do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym zarówno cywilnym, jak i karnym. Przepis ten nie ogranicza (gwarantowanej wolnością słowa, prawem do informacji i jawnością postępowań sądowych) możliwości relacjonowania toczących się EuropejskiTrybunał Europejski (w przywołanym wcześniej orzeczeniu Worm p. Austrii) zauważył, że sala sądowa jest właściwym miejscem rozstrzygnięcia o winie lub jej braku, ale nie znaczy to, że dyskusja o przedmiocie postępowania karnego nie może toczyć się w innym miejscu – w specjalistycznym periodyku, w szeroko dostępnej prasie czy wreszcie między ludźmi. Jeśli dyskusja nie przekracza granic ustanowionych w celu ochrony właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, sprawozdania oraz komentarze na temat aktualnych spraw sądowych przyczyniają się do ich upublicznienia, co współbrzmi z wymogiem zawartym w art. 6 Konwencji, by posiedzenia sądowe były Sądu Apelacyjnego w KrakowieSąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 19 grudnia 2000 r. (sygn. I ACa 794/00) zwrócił zaś uwagę na to, że naruszenie porządku prawnego przez sprawców przestępstw jest przedmiotem legitymowanego zainteresowania opinii publicznej. Osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa nie może zasadnie powoływać się na brak jej zgody na publikację informacji o toczącym się przeciwko niej postępowaniu sądowym. Informacje bowiem o wniesieniu aktu oskarżenia, przebiegu jawnej rozprawy sądowej i ogłoszeniu wyroku nie należą do – chronionej w art. 14 ust. 6 prawa prasowego – sfery życia prywatnego, której udostępnienie opinii publicznej zależne jest od zgody oskarżonego. Przekazane w materiale prasowym informacje dotyczące oskarżonego powinny pozostawać w rzeczowym związku z toczącym się postępowaniem karnym. Osoba i postępowanie oskarżonego staje się bowiem przedmiotem legitymowanego zainteresowania opinii publicznej tylko w zakresie doniosłym ze względu na wyjaśnienie zarzucanego mu czynu, ewentualne ustalenie jego winy i wymiar kary. Z tego zaś punktu widzenia doniosłe są, a w konsekwencji tracą przymiot "prywatności" informacje dotyczące karalności oskarżonego. Wbrew zatem odmiennemu przekonaniu apelującego podanie w spornym artykule informacji, że "Wojciech D. był już czterokrotnie karany, między innymi za pobicie i nielegalne posiadanie broni" nie stanowiło bezprawnej ingerencji w sferę życia prywatnego w prasie wizerunku –dziennikarzu, uważaj, co piszesz!W wyroku z 2 kwietnia 2004 r. (sygn. III CK 463/02) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że użycie w artykułach prasowych wobec powoda słów „bandyta”, „oprawca”, „sprawca”, „napastnik” w kontekście treści tych artykułów nie wyrażało opinii co do rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym, mimo że takie postępowanie toczyło się wówczas przed sądem pierwszej instancji. Konkluzja ta pada na tle refleksji co do tego, że często powstaje dodatkowa komplikacja związana z tym, że używane w prasie sformułowania przedstawiają nie tylko opis wydarzeń, ale też jednocześnie zawierają oceny. Wypowiedzi ocennej nie można postrzegać w kategorii prawdy czy fałszu. Zawsze jednak zachodzi związek między oceną i ocenionym oceny do opisywanego prawdziwego zdarzenia uchyla jej bezprawność. Nawet jeżeli w ocenie znajdują się sformułowania naruszające godność osobistą. Już po opublikowaniu kwestionowanych przez powoda artykułów skazano go za usiłowanie zabójstwa połączonego z uprowadzeniem i pobiciem. Drastyczne zachowanie powoda usprawiedliwiało użycie wobec niego takich słów jak „bandyta”, „oprawca”, „sprawca”, „napastnik”. Bez znaczenia jest to, czy w artykułach prasowych zastrzegano, że powód jest tylko domniemanym sprawcą, skoro później został skazany. Wskazane jednak jest, aby dziennikarze, informując o procesie, posługiwali się pojęciem „podejrzany” lub „oskarżony”. Nie powinni natomiast używać takich określeń jak „sprawca”, w szczególności zaś „zabójca” czy „złodziej”. Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy stwierdzeniem, że ktoś dokonał czynu, a tym, że jest o niego podejrzewany lub wynikające z art. 13 ust. 1 prawa prasowego kierowane jest nie tylko, choć przede wszystkim, do dziennikarzy. Formuła „nie wolno wypowiadać w prasie opinii co do rozstrzygnięcia” wskazuje na to, że adresatem zakazu jest każdy, kto za pośrednictwem mediów będzie formułował pogląd co do treści orzeczenia. Rolą dziennikarza jest zatem poddanie materiału prasowego takiej obróbce, aby nie doszło do publikacji tego rodzaju sformułowań.

ferowanie wyroku przez sad